Maastricht, 30 september 2009

- De meervoudige strafkamer van de rechtbank Maastricht heeft vandaag een 33-jarige man uit Brunssum veroordeeld voor het plegen van openlijk geweld. Het door de man aangevoerde beroep op noodweer heeft de rechtbank slechts deels gehonoreerd. Ondanks de veroordeling werd de man geen straf opgelegd. De man was in juli 2008 samen met zijn broer en twee vrienden naar R. gegaan omdat R. de zus van de man mishandeld zou hebben. Dit is uitgemond in een drama. Nadat de broer van de man R. had bedreigd met een koevoet heeft R. een mes gepakt en de broer doodgestoken. De man heeft hierop met pepperspray naar R. gespoten. Daarna heeft R. ook een van de vrienden van de man doodgestoken. De rechtbank is van oordeel dat de man zich wel schuldig heeft gemaakt aan openlijk geweld omdat hij mee is gegaan naar R. en een aandeel heeft geleverd aan diens bedreiging met de koevoet. Het spuiten met de pepperspray kan de man niet worden aangerekend, aangezien hij dit heeft gedaan nadat zijn broer met een mes was gestoken en er derhalve sprake was van noodweer.  

 Het oordeel van de rechtbank :

Verdachte is samen met zijn broer en twee vrienden naar [naam slachtoffer] gegaan omdat [naam slachtoffer] de zus van verdachte zou hebben mishandeld. Dit is uitgemond in een drama. Nadat [naam slachtoffer] met een koevoet was bedreigd heeft hij een mes gepakt en de broer van verdachte en een van diens vrienden doodgestoken. Ondanks dat verdachte zich bij dit drama zelf ook schuldig heeft gemaakt aan een strafbaar feit, zal de rechtbank verdachte geen straf opleggen. Zij ziet voldoende rechtvaardiging voor deze beslissing in het geringere aandeel van verdachte in het geheel van de geweldshandelingen, maar vooral ook in de dramatische en ongewilde gevolgen hiervan. Advocaat: A.S. van der Biezen

www.kuijpersvanderbiezen.nl

 17 juli 2008

In de Limburgse plaats Brunssum zijn bij een steekpartij twee doden gevallen.

Politiebureau

De politie heeft drie mensen opgepakt. Het incident vond plaats tegenover het politiebureau. Politie en ambulancepersoneel waren dus snel ter plaatse, en probeerden de slachtoffers te reanimeren. Maar dat mocht niet meer baten.

Toedracht

De toedracht van de steekpartij is nog onbekend. Volgens getuigen zou het gaan om een familiedrama. De politie wil dat echter nog niet bevestigen. Twee van de daders komen uit Brunssum, de andere komt uit Schinveld. 

Procesgang:

De Verdediging heeft zich op het standpunt gesteld dat het hoogst onaannemelijk is dat een veroordeling zal volgen voor zowel het aan verdachte (broer van overleden slachtoffer)  primair (uitlokking doodslag) als subsidiair (openlijke geweldpleging) ten last gelegde feit.

Oordeel Rechtbank:

De raadkamer is met de verdediging en de officier van justitie van oordeel dat het hoogst onaannemelijk is dat de rechtbank , later oordelend , op basis van het door de officier van justitie geleverde bewijs het primair ten laste gelegde feit geheel of gedeeltelijk bewezen zal kunnen achten. Uit de zich in het dossier bevindende onderzoeksresultaten, deze marginaal toetsend, valt op geen enkele wijze af te leiden hoe verdachte, ook in voorwaardelijke zin, het opzet op de levensberoving van zijn broer , W.H. , en zijn vriend, T.J. , gehad zou kunnen hebben.

Beslissing:

Stelt verdachte voor dit feit buiten vervolging.

Meer info:

www.kuijpersvanderbiezen.nl

Medio april 2007 kwam de rechtbank via het openbaar ministerie ter ore dat er een beschermde / bedreigde getuige zou zijn die over de zaak “Fair Play” en de beweerdelijke criminele organisatie zou kunnen verklaren. In verband met de beoogde inhoudelijke behandeling op 4 juni 2007 e.v. nam de toenmalige voorzitter op 18 april 2007 telefonisch contact op met een van beide zaaks-officieren van justitie (hierna ook te noemen: de ovj). De ovj meldde toen dat er een kluisverklaring zou worden toegezonden, eerst aan de rechtbank en zo spoedig mogelijk daarna aan de verdediging. De rechtbank ontving die dag per fax echter een ambtsbericht d.d. 30 maart 2007 van de ovj aan de betrokken hoofdofficier van justitie, betreffende de [getuige 1]. Later die dag ontving de toenmalige voorzitter van de ovj een mail met daarin het verzoek om het toegezonden ambtsbericht te vernietigen. Aan dit verzoek is door de toenmalige voorzitter nimmer gevolg gegeven.
De griffier vroeg op 25 april 2007 in een mail aan de ovj of alle betrokken raadslieden reeds in het bezit waren van informatie met betrekking tot de verklaring van de getuige. De ovj liet hierop in een mail weten waar het openbaar ministerie op dat moment mee bezig was, dat de verdediging nog van niets wist en dat de rechtbank uiterlijk twee dagen later nader bericht zou ontvangen. De rechtbank vroeg daarop in een mail de ovj binnen welke termijn de verdediging op de hoogte zou worden gebracht en voegde daaraan toe dat daarmee niet veel langer kon worden gewacht. Daarbij maakte de rechtbank de ovj erop attent dat ook dit soort mailwisselingen onderdeel uitmaakt van het dossier.
Op 27 april 2007 mailde de rechtbank de ovj een reminder, naar aanleiding waarvan laatstgenoemde telefonisch contact opnam met de waarnemend voorzitter. De ovj liet weten dat die middag de verdediging ingelicht zou worden over de getuige en over het verzoek van het openbaar ministerie om de zaak op 4 juni 2007 pro forma te behandelen. In een na dit telefoongesprek verzonden mail verzocht de ovj om de mail d.d. 25 april 2007 zijdens het openbaar ministerie geen deel uit te laten maken van het dossier.
In een fax d.d. 3 mei 2007 berichtte de ovj de rechtbank en de raadslieden onder meer dat de verwachting was dat medio mei 2007 aanvullend bewijs aan het dossier kon worden toegevoegd en dat niet uit te sluiten was dat de verdediging naar aanleiding van dat nieuwe materiaal onderzoekswensen zou hebben. Het openbaar ministerie zou de rechtbank op 4 juni 2007 verzoeken de inhoudelijke behandeling van de zaak uit te stellen.
In een fax d.d. 15 mei 2007 meldde de ovj de rechtbank en de raadslieden dat er een getuige was die inmiddels een aantal verklaringen had afgelegd over de vermoedelijke criminele organisatie en dat niet uit te sluiten viel dat gebruik van de verklaringen een gevaar op zou leveren voor de persoonlijke veiligheid van de getuige. Om die reden had de ovj het noodzakelijk gevonden veiligheidsmaatregelen te treffen, waarna het nadere onderzoek aan de hand van de verklaringen pas van start kon gaan. Dit onderzoek was toen inmiddels aangevangen. Omwille van het onderzoeksbelang wilde de ovj de afgelegde verklaringen op dat moment nog niet aan het dossier toevoegen.
Op de zitting d.d. 4 juni 2007 heeft de rechtbank het openbaar ministerie bevolen om uiterlijk op 16 juli 2007 de resultaten van de onderzoekshandelingen, voortvloeiend uit de door de nog onbekende getuige afgelegde verklaringen, aan het dossier toe te voegen en aldus aan de rechtbank en de verdediging te doen toekomen.
Bij brief d.d. 22 juni 2007 van een van de betrokken parketsecretarissen aan de voorzitter van de strafkamer bevonden zich als bijlagen de verklaringen van [getuige 1] (ook aan de verdediging verstrekt).
In een brief d.d. 29 juni 2007 verzocht de raadsvrouwe van verdachte [verdachte ], mr. Groeneveld, aan de ovj om specifieke nadere informatie met betrekking tot de [getuige 1] en merkte zij daarbij op dat het proces-verbaal van verhoor van deze getuige d.d. 13 maart 2006 ontbrak bij de toegezonden stukken.
Op 13 juli 2007 mailde een van de betrokken parketsecretarissen aan de rechtbank naar aanleiding van het ter zitting d.d. 4 juni 2007 gegeven bevel dat de vorderingen in het onderzoek zodanig waren dat het onderzoek het op dat moment niet toeliet één en ander te verspreiden.
Bij brief d.d. 27 juli 2007 berichtte de rechtbank aan de ovj dat nu het openbaar ministerie onder meer aan voormeld bevel niet had voldaan, de rechtbank daaraan op de eerstvolgende zitting die consequenties zou verbinden die zij op dat moment geraden zou achten en dat de rechtbank er verder van uit ging dat alsnog per omgaande geheel gevolg zou worden gegeven aan haar bevelen.
Op 8 augustus 2007 zond de ovj een brief aan de rechtbank met als bijlagen:
- de ontbrekende verklaring d.d. 13 maart 2006 van [getuige 1];
- de antwoordbrief van dezelfde datum naar aanleiding van brieven d.d. 29 juni, 2 juli en 25 juli 2007 van de mrs. Groeneveld (raadsvrouwe van verdachte [verdachte ]) en Van Ardenne (raadsman van verdachten [medeverdachte 2] en [medeverdachte 4]);
- de brief van mr. Weski (raadsvrouwe van verdachte [medeverdachte 5]) d.d. 7 augustus 2007;
- de antwoordbrief van dezelfde datum naar aanleiding van laatstgenoemde brief van mr. Weski.
Op 19 oktober 2007, 14 december 2007 en 22 februari 2008 is [getuige 1] in “de Bunker” te Osdorp door de rechter-commissaris gehoord. Door diverse raadslieden zijn behalve vragen omtrent de schietpartij in Kerkrade en de criminele organisatie rondom “[Voornaam] uit Eindhoven” met name vragen gesteld omtrent eventuele afspraken met het openbaar ministerie en de positie van [getuige] als vreemdeling.
Nadat in de tussentijd het onderzoek van de rechter-commissaris was afgerond, plande de rechtbank de inhoudelijke behandeling van de zaak op 12, 13 en 14 mei 2009.
In de week vóór de inhoudelijke behandeling nam de griffier in opdracht van de rechtbank telefonisch contact op met de ovj waarbij de griffier veronderstelde dat het op 18 april 2007 aan de rechtbank gefaxte ambtsbericht inmiddels ook aan de raadslieden was gestuurd. De ovj antwoordde dat dat niet was gebeurd en dat dat ook niet zou gebeuren omdat de rechtbank dit bericht destijds direct na lezing zou hebben moeten vernietigen. De ovj voegde daaraan toe dat het openbaar ministerie ter zitting “niet moeilijk zou doen over de positie van [getuige 1]”.
De rechtbank heeft de zaak vervolgens op 12, 13 en 14 mei 2009 inhoudelijk behandeld.
Op 29 mei 2009 heeft de rechtbank het onderzoek voortgezet en onderbroken tot de zitting van 18 juni 2009 nu naar het oordeel van de rechtbank het openbaar ministerie ook tijdens de inhoudelijke behandeling onvoldoende openheid van zaken had gegeven omtrent de positie van [getuige 1]. Op 29 mei 2009 heeft de rechtbank richting het openbaar ministerie en de verdediging hierover een brief gefaxt.
Ter zitting d.d. 18 juni 2009 heeft de rechtbank definitief bepaald dat de e-mailwisseling tussen haar en het openbaar ministerie omtrent de onderhavige kwestie tot het dossier behoort en heeft zij het openbaar ministerie bevolen het ambtsbericht alsnog, zo nodig geschoond van informatie die de [getuige 1] of derden ook op dat moment nog in levensgevaar kon brengen, aan de verdediging ter hand te stellen. Het openbaar ministerie heeft tijdens de zitting aan dat bevel gevolg gegeven.
De zitting is onderbroken tot 9 juli 2009 teneinde de raadslieden in de gelegenheid te stellen het ambtsbericht te bestuderen en eventueel te bespreken met hun cliënten.
Tijdens de zittingen van 12, 13 en 14 mei, 18 juni, alsmede 9 juli 2009 heeft de verdediging op diverse gronden geconcludeerd tot de niet-ontvankelijkheid van het openbaar ministerie. Het openbaar ministerie heeft zich steeds daartegen verzet.

Oordeel rechtbank:

Het is een fundamenteel aspect van het recht op een eerlijk proces dat sprake is van “equality of arms”. Dit beginsel houdt in dat in de verschillende fasen van het strafproces, inclusief het onderzoek dat daaraan voorafgaat, de procespartijen een gelijkwaardige positie behoren in te nemen, zodat een ieder in staat wordt gesteld op adequate wijze zijn belangen te verdedigen. Een verdachte moet er bijgevolg blind op kunnen vertrouwen dat hij over dezelfde stukken beschikt als de rechtbank 

Uitspraak:

   De rechtbank komt gelet op het voorgaande tot het oordeel dat sprake is van een opeenstapeling van verzuimen en onzorgvuldig handelen van de zijde van het openbaar ministerie waardoor de waarheidsvinding in het geding is gekomen en de verdediging op onherstelbare wijze in haar belangen is geschaad. Er is niet alleen sprake van handelen in strijd met de wet, maar ook van ernstige inbreuken op de beginselen van een behoorlijke procesorde, waardoor met grove veronachtzaming van de belangen van de verdachte diens recht op een eerlijke behandeling van zijn zaak tekort is gedaan.
Deze naar het oordeel van de rechtbank ernstige situatie wordt door het openbaar ministerie niet onderkend. De officieren van justitie hebben ter zitting volgehouden dat er door hen geen (noemenswaardige) fouten zijn gemaakt. Teneinde het openbaar ministerie te doordringen van de ernst van de situatie, kiest de rechtbank voor de zwaarst mogelijke sanctie, namelijk de niet-ontvankelijkheid van het openbaar ministerie.

De kern van de uitspraak van de Hoge Raad is dat een verdachte, voorafgaand aan het verhoor door de politie over een strafbaar feit, de gelegenheid moet hebben een advocaat te raadplegen. Vóór de aanvang van dat verhoor dient de verdachte op dat recht te worden gewezen.
Een verdachte heeft geen recht op aanwezigheid van een advocaat bij het politieverhoor zelf. Als een verdachte tegenover de politie verklaringen heeft afgelegd zonder in de gelegenheid te zijn geweest met een advocaat overleg te plegen, zullen die verklaringen in de regel niet voor het bewijs mogen worden gebruikt.

Achtergrond

Het Europese Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) te Straatsburg heeft in een aantal recente uitspraken geoordeeld dat het recht op een eerlijk proces was geschonden (art. 6 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM)), doordat voor het bewijs gebruik was gemaakt van verklaringen die door de verdachte waren afgelegd toen hij zonder raadsman door de politie was verhoord.
Het gaat in het bijzonder om de uitspraak van het EHRM van 27 november 2008, het Salduz-arrest.

Gelet op het grote belang van het geheim blijven van gesprekken met geheimhouders acht de rechtbank dit principieel onjuist.

Om die reden verklaart de rechtbank het openbaar ministerie niet-ontvankelijk.  

Advocaat niet betrokken bij heling kunst 

Naam Van der Biezen gezuiverd

De Bossche advocaat Arthur van den Biezen is ten onrechte beticht van heling. De deken oordeelt dat er geen aanleiding was voor justitie om de advocaat als verdachte aan te merken.

Rotterdam, 18 febr.

Advocaat Arthur van der Biezen uit Den Bosch heeft niets te maken gehad met de heling van vijf zeventiende-eeuwse schilderijen die in 2002 uit het Frans Halsmuseum werden gestolen. Tot die conclusie komt de deken van het arrondissement Den Bosch, Henk van Dijk. De deken is kritisch over de rol van justitie: er was volgens hem destijds geen enkele goede reden om de advocaat als verdachte aan te merken.De advocaat in kwestie werd in 2006 door een cliënt gevraagd om te bemiddelen bij de overdracht van de gestolen doeken. Daarna kwam hij zelf bij justitie in beeld als verdachte. De strafzaak tegen hem werd in oktober vorig jaar geseponeerd.De deken in Den Bosch had de zaak in onderzoek genomen omdat hij vond dat enkele vragen nog niet goed waren onderzocht. Zo beriep Van der Biezen zich op zijn verschoningsplicht en wilde hij niks zeggen over vertrouwelijke gesprekken met zijn cliënt. De deken stelt dat hij zijn onderzoek ook deed in het belang van de advocaat zelf, omdat diens goede naam in het geding was.De deken concludeert dat Van der Biezen „zich in alle opzichten heeft gedragen zoals een behoorlijk advocaat betaamt”. Het „siert” hem dat hij zich gehouden heeft aan zijn geheimhoudingsplicht tegenover zijn cliënt, terwijl hij zichzelf van alle blaam had kunnen zuiveren door wel te spreken, aldus de deken.Van der Biezen heeft destijds, toen zijn cliënt hem benaderde over de schilderijen, de toenmalige deken van het arrondissement daarvan op de hoogte gesteld en verscheidene collega-strafrechtadvocaten geraadpleegd, van wie sommigen hetzelfde hadden meegemaakt.Nadien werd Van der Biezen zelf door justitie als verdachte aangewezen, op basis van een afgeluisterd voicemailbericht en een telefoongesprek met zijn cliënt. Daaruit bleek dat hij in het bezit was van een geheugenstick met foto’s van de gestolen schilderijen. Justitie trok hieruit vervolgens de conclusie dat de advocaat voor zijn cliënt besprekingen voerde met potentiële kopers.De politie heeft ook geprobeerd hem in de val te laten lopen. Zijn cliënt en een tweede man – naar later bleek een undercoveragent die zich voordeed als potentiële koper van de schilderijen – boden hem op zijn kantoor geld aan. Advocaat Van der Biezen weigerde het geld in ontvangst te nemen.De deken hoopt dat de naam van Van der Biezen, die al twintig jaar als strafrechtadvocaat werkt en geregeld in grote zaken optreedt, nu volledig gezuiverd is.De gestolen schilderijen, die een gezamenlijke waarde vertegenwoordigen van 3 miljoen euro, werden vorig jaar bij een inval op een landgoed in Den Bosch teruggevonden. Ze bleken behoorlijk beschadigd. Drie verdachten werden opgepakt, één van hen werd later weer vrijgelaten.Het belangrijkste gestolen werk was een paneel van Adriaen van Ostade, De tevreden drinker, uit de collectie van het Frans Hals Museum in Haarlem. Een ander gestolen schilderij, ook van Van Ostade en getiteld De kwakzalver (1648) was een bruikleen van het Instituut Collectie Nederland.De dieven hadden daarnaast een werk van Jan Steen meegenomen, eveneens genaamd De kwakzalver. Dit paneel was een bruikleen uit een particuliere collectie. De twee resterende ontvreemde werken waren gemaakt door leerlingen van Van Ostade. 

—————————————————————————-

NU.nl

‘Advocaat onterecht verdacht van heling’

DEN BOSCH - Justitie heeft advocaat Arthur van der Biezen ten onrechte aangewezen als verdachte van betrokkenheid bij de heling van vijf schilderijen die in 2002 uit het Frans Hals Museum in Haarlem werden gestolen.  

Er was daarvoor geen aanwijzing.Tot die conclusie komt deken Henk van Dijk van het arrondissement Den Bosch na onder meer de bestudering van de processtukken. 

Van der Biezen heeft zich in alle opzichten gedragen als een ‘voorbeeldig’ advocaat en er is geen reden een tuchtklacht tegen hem in te dienen, laat Van Dijk dinsdag weten. 

Geschrokken 

De deken pleit de raadsman volledig vrij en reageerde vooral geschrokken op de werkwijze van justitie. Volgens hem heeft een undercoveragent zelfs geprobeerd de advocaat ‘in de val te lokken’. Dat mislukte.Uit het dekenonderzoek blijkt dat verdachte Ron de V. Van der Biezen eind 2006 benaderde voor bemiddeling bij de overdracht van de schilderijen. 

Heling 

De advocaat informeerde de toenmalige deken. Op zijn advies raadpleegde Van der Biezen vier collega’s met vergelijkbare ervaringen.Het vermoeden van schuld aan de heling bestond in mei op basis van een afgeluisterd voicemailbericht en telefoongesprek met Ron de V.Daaruit blijkt dat de advocaat in het bezit was van een geheugenstick met foto’s van de gestolen schilderijen. Justitie concludeerde dat Van der Biezen voor zijn cliënt besprekingen voert met potentiële kopers. Deken Van Dijk verwerpt die conclusie. 

In de val lokken 

Later probeerde de politie de advocaat in de val te lokken, stelt Van Dijk.De undercoveragent en de verdachte wilden hem op zijn kantoor geld overhandigen dat door de politie ter beschikking was gesteld. Van der Biezen weigerde het geld echter in ontvangst te nemen. 

Seponeren 

Justitie seponeerde de strafzaak tegen de advocaat eind oktober, maar bleef er dinsdag bij dat de verdenking terecht was ontstaan. ”Er waren absoluut nog meer aanwijzingen”, zei persofficier van justitie Mariska Wijnbelt in een reactie.Van der Biezen reageerde dinsdag blij op de uitkomst van het onderzoek. Zijn advocaat Stijn Franken liet weten dat er schade is geleden door de onterechte beschuldiging en publiciteit. De advocaten overwegen een claim tegen de Nederlandse staat.

Tijdens een doorzoeking zijn in de woning van verdachte harddrugs en munitie gevonden.  De officier van justitie eist veroordeling van verdachte in verband met het bezit van de in beslaggenomen goederen.  

Standpunt verdediging: 

De verdediging stelt vraagtekens bij de rechtmatigheid van de doorzoeking van de woning nu uit het dossier niet blijkt dat er voldaan is aan de wettelijke vereisten  voor het doorzoeken van woningen als geregeld in artikel 97 SV.  Dat artikel bepaalt immers dat (buiten spoed gevallen) de komst van de rechter- (commissaris) moet worden afgewacht en dat de doorzoeking onder zijn leiding en toezicht dient plaats te vinden. Een en ander  ter waarborging van de (privacy-) rechten van een  verdachte en het toezien op een zorgvuldige werkwijze.Als de komst van de rechter-commissaris op zich laat wachten dient de politie de plaats te “bevriezen” en vervolgens de komst van de onderzoeksrechter af te wachten. 

Oordeel Rechtbank: 

De rechtbank stelt op basis van het dossier het volgende vast:

1.     Op 24 januari om 14.10 uur is de politie de woning van verdachte binnengetreden op grond van een machtiging afgegeven door een (hulp) officier van justitie,

2.     Uit niets blijkt dat was voldaan aan de eisen verbonden aan een machtiging afgegeven door de rechter-commissaris op basis van artikel 97 SV,

3.     Uit het dossier blijkt verder dat op 15.40 uur de rechter-commissaris de woning heeft betreden en dat hij deze (slechts 5 minuten later !) weer op 15.45 uur heeft verlaten.

4.     In het verslag van de doorzoeking staat verder vermeld dat de doorzoeking “in het bijzijn van de rechter-commissaris” heeft plaatsgevonden. 

Afgaande op deze feiten overweegt de rechtbank het volgende:

Op grond van het voorgaande kan niet worden uitgesloten dat de verdovende middelen en de munitie zijn aangetroffen in het stadium van (zoekend) rondkijken na binnentreden om 14.10 uur.Verder overweegt de rechtbank dat uit niets blijkt dat de politie, toen zij om 14.10 uur de woning betraden , de situatie hebben bevroren om vervolgens de komst van de onderzoeksrechter af te wachten.  Alles wijst erop dat de politie volledig op eigen houtje de woning doorzocht heeft. 

Conclusie: 

De rechtbank heeft, bij de gang van zaken omtrent de doorzoeking,  zodanige twijfels omtrent de rechtmatigheid dat dit een onherstelbaar verzuim oplevert.Het oordeel van de rechtbank is vervolgens dat het bewijsmateriaal verkregen tijdens de onrechtmatige doorzoeking uitgesloten dient te worden. 

Vrijspraak.

Advocate:  Mr S.M.E. van Fraaijenhove te Breda. 

Email: fraaijenhove@lexionadvocaten.nl 

 De inhoudelijke kennisneming van tapgesprekken tussen een verdachte en een advocaat door een opsporingsambtenaar en/of een officier van justitie is op zichzelf niet in strijd is met artikel 126aa Sv en/of de ratio van het verschoningsrecht en/of de artikelen 6 en 8 EVRM. In de praktijk geschieden het afluisteren en het uitwerken van de tapgesprekken door politieambtenaren die betrokken zijn bij het bewuste strafrechtelijke onderzoek en is het vervolgens de behandelende officier van justitie (de zaaksofficier) die besluit tot vernietiging van de gesprekken. Dit is volgens de rechtbank in strijd met de ratio van het verschoningsrecht. De inhoudelijke kennisneming van telefoongesprekken (tapgesprekken) tussen een burger (verdachte) en een advocaat door opsporingsambtenaren en officieren van justitie is onrechtmatig als deze geschiedt door opsporingsambtenaren en officieren van justitie die inhoudelijk betrokken zijn bij het bewuste strafrechtelijke onderzoek en/of daarin formele bevoegdheden hebben of krijgen. De Staat handelt onrechtmatig door de inhoudelijke kennisneming te laten geschieden door genoemde personen en dient binnen drie maanden maatregelen te nemen die ertoe strekken dat de inhoudelijke kennisneming niet langer door deze personen geschiedt.